แดฮยอนกำลังทำให้เขาอยากมีชีวิตอยู่ต่อ... ทั้งๆ ที่ไม่ควรทำเลยสักนิด
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะหืม?”
“...”
“อย่าทำเหมือนคนทั้งโลกกำลังหันหลังให้คุณอย่างนั้นสิ... ผมยังอยู่ตรงนี้นะ”
เขาเกลียด...
เกลียดตัวเองที่กำลังจะลบเลือนความแค้นในจิตใจ...
จูบอ้อยอิ่งกำลังละลายริมฝีปากของเขา
เหมือนขนมสายไหมที่เพียงแค่ละเลงลิ้นลงไปมันก็จะเลือนหาย
เหลือเพียงความรู้สึกหวานที่ค้างอยู่ในปาก
ลิ้นร้อนไล่เก็บทุกซอกมุมราวกับต้องการจะสำรวจให้ทั่ว
เสียงเกี่ยวกระหวัดของมันทำให้เขาหน้าแดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
น้ำใสไหลเปรอะมุมปากจนคนที่อยู่ด้านบนต้องขยับมาจูบซับ
แดฮยอนไล่พรมจูบไปทั่วใบหน้าของเขาอย่างนุ่มนวล
มันประทับลงที่หลังแผ่นเปลือกตาทั้งสองข้าง แก้มนวล
ปลายจมูกหรือแม้แต่กระทั่งปลายคาง
ในขณะที่มือสากนั่นก็ไล่ขยี้ตุ่มไตให้กลับมาชันอีกครั้ง
ยองแจบิดกายด้วยความเสียว
ไฟอารมณ์ที่เพิ่งจะจุดติดไปเพียงครั้งเดียวกลับมาโชติช่วงอีกครั้งโดยไม่ต้องใช้เวลานาน
แดฮยอนไล่จูบจากปลายคางลงมาที่อกขาว ขบเม้มซ้ำๆ จนเขาเกรงว่าเนื้อตัวเองจะหลุดออกไปกับฟันคมนั่น
“อ๊ะ... แด... มันเจ็บ...”
“ผมขอโทษ... ก็คุณขาวไปหน่อย...” แดฮยอนว่าพลางเกาหัวแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์
นั่นทำให้เขาตัดสินใจพลิกกายมาอยู่ด้านบนทั้งที่สติเจียนจะดับด้วยพิษไข้และความเพลียจากรอบก่อน
“จะทำอะไร?” แดฮยอนเลิกคิ้วถามเสียงสูงเมื่อตัวเองกลายเป็นฝ่ายที่อยู่ด้านล่างเสียเอง
เขายักไหล่ก่อนจะตอบไปเสียงเรียบ
“ก็จะทำให้... เดี๋ยวใครบางคนจะหาว่ายั่วไม่สุด” ยองแจตอบก่อนจะใช้มือของตัวเองกอบกุมแท่งร้อนของคนตรงหน้าและตนเองไว้ด้วยกัน
มือขาวกำรวบทั้งสองอย่างก่อนจะขยับขึ้นลงสลับปนกับการขยำบีบ
แดฮยอนครางทุ้มต่ำในลำคอออกมาบ้างยามที่เขาใช้นิ้วหัวแม่มือสะกิดเขี่ยที่ส่วนยอดเบาๆ
ส่วนใช้งานของคนตรงหน้าเริ่มพองคับขึ้นอีกครั้ง
ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกแต่ยองแจก็ยอมรับว่ามันเกินความสามารถที่เขาจะรับได้ไปหน่อย
ช่องทางด้านหลังที่ยังมีน้ำรักตกค้างอยู่อาจช่วยได้ไม่มากพอ
และนั่นทำให้เขาตัดสินใจหยดน้ำใสจากมุมปากของตัวเองชโลมลงไปที่แท่งร้อนของคนตรงหน้าเพื่อช่วยอีกแรง
แดฮยอนหรี่ตามองด้วยสายตาที่เขารู้ดีว่าอีกคนกำลังอดกลั้นแค่ไหน
แต่นั่นยังไม่พอหรอก... ยองแจละมือออก ปล่อยให้อะไรๆ มันชี้เพดานห้องอยู่อย่างนั้นก่อนตัวเองจะคุกเข่าขึ้นคร่อมส่วนกลางตัวของคนตรงหน้า
มือขาวขยับไปจับส่วนล่างให้แน่นก่อนจะเอี้ยวตัวมองไปด้านหลังแล้วทิ้งตัวลงไปอย่างเชื่องช้า...
แล้วก็ขยับออกเมื่อส่วนปลายมันหลุบเข้าไปด้านใน
“ซี้ด...”
“อื้อ...”
ยองแจกัดฟันคมเข้ากับริมฝีปากล่าง สองมือป่ายไปทั่วตัวเองอย่างสะเปะสะปะ
ทิ้งกายลงด้านล่างไม่สุดก่อนจะขยับออกมาอีกครั้งพอให้คนบางคนกัดฟันกรอดด้วยความเสียว
และดูเหมือนว่าเขาจะเล่นมากไปจนความอดทนของอีกฝ่ายหมดลง
สวบ!
“ซี๊ดดด... ยองแจ... คุณ.... อ่า...” เจ้าตัวเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพลางซี้ดปากออกมากอย่างดัง
มือหนาจับเข้าที่เอวบางก่อนจะรั้งตัวเขาลงไปด้านล่างแล้วกระแทกเข้ามาทีเดียวจนสุดทาง
ไม่ปฏิเสธหรอกว่ามันจุกมาก แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่อยากยอมแพ้ด้วย
ยองแจส่ายสะโพกพลางขยับหมุนวนอยู่อย่างนั้นในจังหวะที่อีกคนยังฝังแท่งร้อนไว้ในร่างราวกับรอให้มันหลอมละลายช่องทางรักด้านหลัง
มือทั้งสองข้างของตัวเองวางลงบนอกกว้างก่อนตัวเองจะเริ่มเขย่าสั่นอย่างรุนแรงเมื่อแดฮยอนตรึงเอวของเขาไว้แล้วเป็นฝ่ายขยับเสียเอง
แฉะ
“อ๊ะ... แดฮยอน... ตะ... ตรงนั้น”
“อื้ม...”
“แด... อ๊า...”
เสียงหวานร้องบอกทิศทางเมื่ออะไรๆ เริ่มเข้าทีเข้าทางมากขึ้น
แดฮยอนที่เหมือนจะเก็บประสบการณ์จนเลเวลตันแล้วจัดการตามคำขอของเขาได้ไม่ยากเท่าไหร่
กายหนานั่นขยับดันเข้าอย่างหนักหน่วงก่อนจะเปลี่ยนให้ตัวเขาลงไปอยู่ด้านล่าง
ไม่สนใจเสียงเฉอะแฉะน่าอายที่ออกมาจากด้านหลังนั่นเลยสักนิด
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่เขาไม่อาจทราบได้
อาจจะครึ่งชั่วโมงหรือมากกว่านั้นที่เจ้าตัวขยับจับเอาขาของเขาไปพาดไว้ที่บ่าแกร่งของตัวเองข้างหนึ่งแล้วจับเอวของเขาเพื่อเป็นแกนหลักในการไสกาย
ยองแจทำได้เพียงร้องเสียงหวานไปตามแรงอารมณ์เท่านั้น
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ความอุ่นร้อนฉีดวาบเข้ามา
“ผมคิดว่าเสียน้ำให้กับการออกกำลังจะทำให้คุณหายไข้ไวขึ้นนะยองแจ”
และนั่นก็เป็นเพียงข้ออ้างของคนเอาแต่ใจอีกครั้ง... และอีกครั้ง...
กลับไปอ่านต่อที่ >> NOIR 02 [END]
