ปั๊ก!!!
“อย่าให้รู้นะว่าใคร…” เสียงแหบนิดๆ ดังออกจากปากของชายที่นั่งอยู่บนเคาท์เตอร์บาร์ในผับชื่อดังย่านที่ทำงานของเขา มือขาวยกแก้วที่เพิ่งจับมันกระแทกกับพื้นบาร์ขึ้นเทน้ำสีสวยลงคอระลอกใหม่
คิม ฮิมชาน
มนุษย์เพศชายวัยยี่สิบสี่ กำลังนั่งหงุดหงิดงุ่นง่านด้วยความคับข้องใจ
“เออเหอะน่าพี่ ปล่อยมันไปเหอะน่า…” เสียงจากยองแจที่นั่งอยู่ด้านข้างบ่นเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ยองแจส่ายหัวให้กับท่าทางนั้นก่อนจะยกมือขึ้นตบบ่าคนข้างๆ แบบข้ามวัย
“แค่จูบเองพี่ อย่าไปคิดมากเด่ะ”
“ได้ไงวะ มันเสียเชิงชายหมดนะเว้ย!” ฮิมชานเถียงทันควัน ผู้ชายที่มาดแมนแอนด์แฮนซั่มอย่างเขาไปเสียจูบให้ใครก็ไม่รู้ในชั่ววูบที่ตัวเองเมาอ่ะนะ
โดนผู้หญิงรุกก่อนแบบนีั รู้ถึงไหนอายถึงนั่นนะครับ!!!
“ก็ใครใช้ให้พี่เมาไม่รู้เรื่องขนาดนั้นล่ะ” ยองแจส่ายหัวเมื่อนึกถึงภาพรุ่นพี่ข้างๆ ที่วันเลี้ยงปีใหม่ของบริษัทเมามายซะเละจนอนาถใจ
หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือโดนมอมซะเละมากกว่า
ไม่ใช่เจ้าตัวไม่รู้นะว่าโดนหมายตาจากคนในบริษัทไม่น้อย ต้องบอกว่าเจ้าตัวรู้ดีแต่เต็มใจให้มอมถึงจะถูก แต่ละแก้วที่รับมากินนั่นเป็นเพราะเหตุผลที่เจ้าตัวอ้างว่าไม่อยากปฏิเสธผู้หญิงล้วนๆ ไม่มีอย่างอื่นผสม…
หว่านไปทั่ว นั่นล่ะ คิมฮิมชาน
“แกต่างหาก อุตสาย้ำนักย้ำหนาแล้วว่าให้อยู่ดูกันก่อน ดันออกไปกับไอ้ดำนั่นได้” เจ้าตัวตอบกลับ
“ใครออกไป ผมโดนลากไปเถอะ เอาดีๆ”
“โดนลากหรือแกเต็มใจไปกันแน่ กับจองแดฮยอนคนนั้นน่ะ…” ฮิมชานว่าพลางเหล่ตามองรุ่นน้องคนสนิท ยองแจเบะปากด้วยความเบื่อหน่ายเมื่อเห็นว่าเถียงเท่าไหร อธิบายยังไงก็คงไม่ชนะ
เห้อ… กูละเพลีย
คิดพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ฮิมชานละสายตาที่จ้องจะแซวกลับไปแล้วเขาจึงวนกลับไปเรื่องเดิมได้
“แต่วันนั้นผมฝากพี่ไว้กับหัวหน้าละนะ”
“ห...ห้ะ???” ฮิมชานร้องเสียงสูงด้วยความสงสัย
“ห้ะอะไรล่ะพี่ ก็พี่ยงกุกเดินมานั่งข้างๆ พี่เลยนะวันนั้นน่ะ” ยองแจย้ำอีกรอบเมื่อเห็นว่ารุ่นพี่คนสนิทดูเหมือนจะไม่มีความทรงจำเรื่องนี้อยู่ในหัวเลยแม้แต่น้อย
“คนอย่างนั้นเนี่ยนะ!”
“คนอย่างยงกุกมันทำไมหรอครับ”
“ก็เงียบเป็นเป่าสาก เคร่งขึม ดูบ้าอำนาจ คนอย่างนั้นเนี่ยนะจะมางานเลี้ยงกับเขาด้วย”
“ในสายตาคุณผมเป็นอย่างนั้นหรอครับ คิมฮิมชาน…”
พรวด!!!
น้ำสีอำพันที่ฮิมชานยกขึ้นจิบพุ่งออกจากปากแทบทันทีเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนถาม มือขาวนั่นรีบคว้าเอาทิชชูมาซับปากและเสื้อที่เลอะเทอะอยู่ก่อนนั่งนิ่ง เงียบสนิท
ยองแจหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อยกับท่าทีนั้น ความจริงพี่ยงกุกก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าตัวว่าไปเสียหมด เพียงแต่พี่ฮิมชานดูจะหมั่นไส้พี่ยงกุกเป็นพิเศษเลยบ่นออกมาเท่านั้น
ก็แหงล่ะ ก็แข่งกันเป็นหนุ่มฮอตในบริษัทกันอยู่สองคนนี่นา…
“ว่าไงล่ะครับ เงียบทำไม” เสียงบังยงกุกที่เป็นทั้งเพื่อนร่วมงาน (เพราะอายุเท่ากันกับฮิมชาน) พ่วงด้วยตำแหน่งเจ้านายถามเรียบๆ ฮิมชานลอบเบะปากด้วยความเบื่อ
คิดว่าทำเสียงนิ่งๆ แล้วหล่อมากไง๊???
“โอย เฮียนึกว่าเดินไปไหนหนีมานี่เอง” เสียงรุ่นน้องคนสยิทของยงกุกดังขึ้นก่อนจะทันเห็นตัวด้วยเพราะความมืดในผับ(?)
“อ่ะ อ้าววว น้องยองแจคนสวยก็อยู่ด้วยหรอเนี่ย…”
“ใครน้องมึง” ไม่ต้องรอให้แดฮยอนพูดจนจบ ยองแจก็จัดสวนเข้าไปดอกใหญ่ ทำเอาคนมาใหม่หน้าเหวอไปชั่วขณะ
แดฮยอนใช้เวลาหายอึ้งไม่นาน เจ้าตัวจึงค่อยยกยิ้มมุมปากแล้วเดินอ้อมมาด้านหลังยองแจที่นั่งอยู่ข้างๆ ฮิมชาน ก่อนจะ…
หมับ!
“เห้ย!!”
“ร้องซะแมนเลยนะคนสวย ไม่น่ารักเลย…”
ฟอด…
“ไอเชี่ย!!!” ยองแจร้องออกมาเสียงดังก่อนจะพลิกตัวไปด้านหลังเผชิญหน้าหาคนที่เข้ามากอดหวังจะต่อยสักหมัด
แต่ดูเหมือนว่านั่นจะเข้าทางแดฮยอนไปเต็มๆ
ฮิมชานละสายตาจากคู่ที่กัดกันอยู่ด้านข้างเพราะแดฮยอนดันไปจุ๊บหน้าผากยองแจเข้าให้เต็มรัก เจ้าตัวหลุดขำออกมานิดๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มต่อแล้วเลิกสนใจ
เขารู้ตัวนะ ว่าเขาเมา
แต่มันหยุดตัวเองไม่ได้แล้วอ่ะ
นี่ก็ได้แต่ภาวนาว่ายองแจจะหิ้วปีกเขากลับบ้านได้อย่างปลอดภัย…
“คุณเมามากแล้วนะครับ หยุดก่อนไหม?” เสียงยงกุกที่ทิ้งตัวมานั่งลงบนเก้าอี้ว่างอีกข้างตอนไหนก็ไม่รู้เอ่ยทัก
ให้ตาย ผมโคตรเกลียดคำว่า ‘ครับ’ ของยงกุกเลย
คิดในใจแล้วก็ยกแก้วขึ้นดื่มต่อ ความรู้สึกอัปยศที่ถูกผู้หญิงขโมยจูบตอนไม่ได้สติไม่หายไปตามสติที่เหลือน้อยลงสักนิด
บังยงกุกมองคนข้างตัวอย่างเหนื่อยใจก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้แดฮยอนล่อลวงยองแจไปอีกทางซึ่งไอ้คนรับคำสั่งก็ดูจะกระดี้กระด้าเป็นพิเศษเสียด้วย…
พากันไปเถอะ เขาจะได้ทำอะไรๆ สะดวกหน่อย
“ฮิมชาน พอได้แล้ว คุณจะกินไปทำไมมากมายเนี่ยครับ” ยงกุกถามเสียงอ่อนโดยไม่ลืมจะทิ้งท้ายไว้ด้วยคำสุภาพเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายฟังแล้วจะต้องหงุดหงิดใจ
แน่นอนว่าคนข้างๆ หันมาตีหน้ายักษ์ใส่แทบจะทันที
“นายมันจะไปเข้าใจอะไรล่ะ!” ฮิมชานบ่น มือที่ถือแก้วก็จับยกขึ้นดื่มจนหมดเป็นจังหวะเดียวกับที่แดฮยอนลากยองแจออกไปพอดี
“แล้วผมต้องเข้าใจอะไร…”
“นายมันไม่เคย อึก ไม่เคยโดนผูู้หญิงขโมยจูบตอนเมาใช่ไหมล่าาา มันเสียเชิงชายน่ะ อึก… เข้าใจไหมห๊ะ!”
โดนผู้หญิงขโมยจูบ?
ยงกุกขมวดคิ้วกับคำตอบนั้น รู้สึกเหมือนหน้ากระตุกด้วยความฉุนนิดๆ ปากที่จะขยับเถียงในตอนแรกเปลี่ยนเป็นเอ่ยคำห้ามแทนเมื่อเห็นว่าคนข้างๆ กำลังจะยกแก้วขึ้นดื่มทั้งๆ ที่ตัวแดงเพราะฤทธิ์สุราแทบจะทั้งตัวแล้ว
“พอน่า…”
“อย่ายุ่ง!”
“คุณอยากรู้ไหมล่ะว่าใครจูบคุณ ถ้าหยุดดื่มผมจะบอกให้ เอาไหมครับ?” ยงกุกยื่นข้อเสนอแบบตรงเป้า
“นายรู้?!?!”
“ก็วันนั้นผมนั่งอยู่กับคุณแค่สองคน จะไม่รู้ได้ไงล่ะ”
“รู้ก็บอกมาาาา อึก… อย่ามาลีลา”
“วางแก้วก่อนสิ” ยงกุกว่าพลางเหล่ตามองไปยังแก้วน้ำสีสวยบนมือฮิมชาน คนถูกสั่งทำหน้าเหนื่อยก่อนจะกระแทกแก้วลงกับพื้นบาร์จนยงกุกต้องหลุดยิ้มกับท่าทางนั้น
“น่ารักจังนะ ฮิมชานอา…” ยงกุกเอ่ยเสียงเบา สายตาคมไล่มองไปทั่วใบหน้าก่อนหยุดที่ริมปากสวยสีแดงสด
“มองไรเล่า จะเล่าก็เล่าสักที!” ฮิมชานเร่ง รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เวลาถูกคนตรงหน้ามองแบบนั้น
“หลับตาก่อน”
“ไม่!” เขาสวนทันควัน ความรู้สึกเหมือนจะถูกคุกคามด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาดสั่งห้ามไม่ให้ทำตาม ยิ่งยองแจหายไปตอนไหนก็ไม่รู้แบบนี้อีก…
“…“
“เออ หลับก็หลับ” ดูเหมือนสติคนเมาจะสั่งห้ามความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ สุดท้ายฮิมชานก็หลับตาลง
สัมผัสแผ่วเบาแตะลงบนริมฝีปาก กลีบปากบางถูกขบเม้มทีละน้อยจนฮิมชานต้องสะดุ้งหนี ตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ แต่ดูเหมือนว่ายงกุกจะรู้ทัน มือใหญ่ส่งไปล็อคคออีกคนไว้ไม่ให้ถอยห่าง ก่อนจูบหวานละมุนจะเปลี่ยนเป็นร้อนแรงขึ้น
ลิ้นสากส่งไปหยอกล้อตามไรฟัน มือข้างที่ว่างจัดการบีบกระพุ้งแก้มอีกคนจนต้องยอมอ้าปากรับเขาเข้าไปสำรวจความหวาน คนหนึ่งขัดขืนส่วนอีกคนก็ดึงดันจะป้อนจูบให้
รสจูบที่คล้ายกับคืนนั้น…
เนิ่นนานนแทบหมดลมหายใจ กว่ายงกุกจะละริมฝีปากออก
เมา แกเมาแน่ๆ ฮิมชาน แกกำลังเมา!!!
“หวังว่าพรุ่งนี้คุณจะไม่ลืมอีกนะ…”
“…”
“ว่าใครเป็นคนจูบคุณ”
เสียงเตือนสุดท้ายจากยงกุกที่ฮิมมานได้ยิน ก่อนจูบหวานจะถูกป้อนอีกครั้ง อีกครั้ง…
---------------------------
จบตอนแรกแบบงงๆ อิอิ
จะแต่งเรื่องนี้เรื่อยๆ จนกว่าคอมจะมา ถึงจะเริ่มพิมพ์เพื่อนรักนะคะ
คอมเม้นท์กันได้ นี่คงเป็นบังชานซีรีย์ยาวแรกของแจนเลย
แล้วเจอกันค่าา
#ครบช
