Lovely Roommate :: Room 08 - The Truth [NC17]

ได้เวลาซักฟอกคนหนีไปค้างที่อื่นแบบทุกซอกทุกมุมแล้ว...

ผมยิ้มมุมปาก พอจนได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวไหลจึงลุกออกจากเตียง เดินไปคว้าเอาเสื้อผ้าใส่นอนของตัวเองแล้วย่องไปหยุดอยู่ที่ประตูห้องน้ำ

ยองแจไม่ล็อคประตู...

ผมยิ้มกริ่มก่อนจะค่อยๆ เปิดประตูห้องน้ำเข้าไป ภาพแรกที่ปรากฏสู่สายตาก็เรียกเลือดจากผมได้ไม่ยาก ถึงแม้เจ้าตัวจะไม่ได้ล็อคประตูห้องน้ำแต่ก็ยังดีที่ดึงม่านมากั้นเวลาอาบ ไม่อย่างนั้นเลือดกำเดาผมต้องพุ่งกระฉุดอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่เห็นเป็นเงาลางๆ แบบนี้ก็เซ็กซี่ไม่ใช่เล่น...

ผมรีบหันหน้าหนีก่อนจะย่องเข้าไปในห้องน้ำพร้อมล็อคประตูให้คนขี้ลืมเรียบร้อย ยองแจไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าผมเข้ามาอยู่ในห้องน้ำแล้วเรียบร้อย ผมพาดเสื้อผ้าตัวเองไว้ใกล้ๆ ชุดของยองแจก่อนจะถอดที่ใส่อยู่ตอนนี้ทิ้งแล้วก้าวเดินไปยังทิศที่คนขี้ลืมอาบน้ำอยู่

พรึบ!

“เห้ย!!!” ยองแจหันหลังมามองพร้อมกับร้องด้วยความตกใจที่ผมแหวกม่านเข้าไปยืนด้วย เจ้าตัวเบิกตากว้างก่อนจะรีบม้วนตัวเองเข้ากับม่านเพื่อปิดบังร่างกาย

...ที่ผมเห็นหมดไปแล้วเมื่อกี้

“เข้ามาทำไมห๊ะ!!!” ยองแจตะโกนลั่นห้องน้ำ มองกลั้นขำมองแก้มอีกคนที่เริ่มขึ้นสี

“ก็จะอาบน้ำไง” สิ้นเสียงคำตอบจากผมในห้องน้ำก็เงียบลงชั่วขณะ ผมมองดูไหล่ลาดที่โผล่พ้นผ้าม่านออกมาแล้วก็ต้องลอบกลืนน้ำลาย ไหล่มนขาวที่มีหยดน้ำเกาะพราวอยู่พร้อมกับคราบสบู่เล็กน้อย ไหนจะแก้มแดงๆ แล้วก็กลิ่นสบู่หอมฟุ้งทั่วห้องน้ำนี่อีก...

“เออ อาบไปเลย ฉันอาบเสร็จแล้ว” ยองแจพูดทำลายความเงียบพร้อมกับเอื้อมมือมาปิดฝักบัวที่เปิดน้ำไหลคาอยู่อย่างนั้น ผมอาศัยจังหวะที่เจ้าตัวยื่นมือออกมาดึงแขนจนคนที่ไม่ทันตั้งตัวเสียหลักหลุดออกจากม่านมาสู่อ้อมกอดผมอย่างง่ายดาย

“แดฮยอน!!!” ยองแจเหวเสียงดัง

“อาบเสร็จอะไร สบู่ลื่นเต็มตัว” ผมพูดก่อนจะจับอีกคนหันหลัง ผลักเข้าสู่ส่ายน้ำที่ผมเอื้อมมือไปเปิดให้มันไหลอีกรอบ

“อาบเองได้โว้ย!” ยองแจยังไม่หยุดโวยวาย แต่ผมไม่สน เจ้าตัวดิ้นนิดหน่อยแต่มีหรือที่จะสู้แรงผมได้ ผมจัดการล็อคยองแจไว้แน่นก่อนจะทาบตัวไปด้านหลัง เอาคางเกยไว้ที่ไหล่พร้อมกับเอื้อมมือไปด้านหน้า ลูบไล้ไปทั่วผิวนุ่มนั้นอย่างแผ่วเบา

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันช่วย”

ได้เวลาซักฟอกทุกซอกทุกมุมแล้วล่ะ...

“อ... อาบอย่างเดียวนะแดฮยอน” ยองแจพูดเสียงเบาเมื่อเห็นว่าขัดขืนไปผมก็ไม่มีทางปล่อยตัวเจ้าตัวแน่ๆ เจ้าตัวกัดริมฝีปากราวกับต้องการจะกลั้นเสียงไม่ให้เล็ดรอดออกมาเมื่อผมเอามือไปลูบผ่านยอดอกของจ้าตัวเข้า

“ไม่รู้สิยองแจ...” ผมตอบเสียงกวนก่อนจะขยับไปงับหูคนที่อยู่ตรงหน้า มือทั้งสองข้างก็เริ่มบีบไล้ตุ่มไตนั้นอย่างมันมือ

“อ๊ะ...” เสียงยองแจหลุดออกมาเล็กน้อย เจ้าตัวเอามือข้างหนึ่งออกมายันกำแพงไว้ เสียงหอบหายใจเริ่มดังขึ้นเมื่อผมละมือข้างหนึ่งจากยอดอกมาไล้วนที่หน้าท้องของยองแจแทน

“ตกลงว่าเมื่อวานนายไปค้างที่คอนโดจงฮุนมางั้นสิ” ผมถามเสียงเรียบ ขยับริมฝีปากของตัวเองไปขบเม้มสร้างรอยที่ซอกคอหวานและไหล่ลาด ยองแจเอียงคอรับสัมผัสนั้น

“อื้อ...”

“มันทำอะไรรึเปล่า” ผมถามต่อ มือขยับไล่ลงไปด้านล่างสัมผัสกับกึ่งกลางลำตัวของอีกคน เอานิ้วไปสะกิดที่ส่วนปลายก่อนจะกอบกุมมันไว้แล้วเริ่มรูดขึ้นลงอย่างเชื่องช้า

“จะ...อ๊ะ...บ้ารึไง...ใครเขาจะไปหื่น...อ๊า... เหมือนนายล่ะ” เสียงยองแจครางสลับตอบคำถามผมอย่างกระท่อนกระแท่นเรียกรอยยิ้มจากผมได้ไม่ยาก เจ้าตัวตอบพลางแหงนหน้าทิ้งศีรษะลงบนไหล่ของผม สะโพกนุ่มเสียดสีส่วนแข็งขืนของผมไปมาจนผมต้องขบกัดติ่งหูของอีกคนระบายความวาบหวิว

“หื่นแล้วชอบไหมล่ะ” ผมถามกลับเสียงแหบพร่าตามแรงอารมณ์ที่เพิ่มมากขึ้น คนที่กำชับให้ผมอาบน้ำเพียงแค่อย่างเดียวกลับพลิกตัวหันมาเผชิญหน้าผมด้วยความรวดเร็ว

“อย่ามามั่วนะ ใครมัน...อื้อ...” เสียงยองแจขาดหายไปทันทีที่ผมตรงเข้าปิดปากคนช่างเถียง ยองแจเม้มริมฝีปากแน่นแต่มีหรือที่จะกั้นผมได้ ผมจัดการดันอีกคนจนหลังชิดกำแพงทั้งๆ ที่สายน้ำยังพาดผ่านตัวเราทั้งคู่อยู่อย่างนั้น ก่อนที่มือทั้งสองข้างจะลงไปกอบกุมด้านล่างของคนตรงหน้า ทำหน้าที่ของมันจนคนปากแข็งต้องเบิกตากว้าง

และผมก็อาศัยจังหวะนั้นแทรกลิ้นเข้าไปกวาดเอาความหอมหวานภายใน

ไม่ปฏิเสธว่าผมเสพติดรสจูบของยองแจ เจ้าตัวเอามือทั้งสองข้างมาคล้องคอผมเพื่อพยุงตัวเองไว้ไม่ให้ไถลไปตามกำแพงด้านหลัง ก่อนจะหอบหายใจแข่งกับเสียงน้ำไหลกระทบพื้นจนดังก้องห้องน้ำ ยองแจก้มหน้าลงต่ำแต่ก็เห็นได้ชัดว่าแก้มขาวๆ นั่นขึ้นสีมากแค่ไหน ผมเอามือออกจากช่วงล่างของอีกคนปล่อยให้อารมณ์ที่ถูกปลุกค้างไว้อย่างนั้นก่อนจะซักต่อ

“ตกลงนายโกรธฉันเรื่องอะไร...”

“...” เหมือนลมหายใจสะดุด ยองแจยังคงไม่ตอบคำถามนั้น และการที่เจ้าตัวไม่ตอบแปลว่าต้องมีเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับผมเกิดขึ้นจริงๆ

“ยองแจ...” ผมเรียกคนตรงหน้าซ้ำ ยองแจช้อนตาขึ้นมอง แพขนตาที่เต็มด้วยหยดน้ำจากฝักบัวปกคลุมอยู่ ตากลมใสออกแนวฉ่ำเยิ้ม และก่อนที่ผมจะปิดปากคนตรงหน้าอีกครั้ง มุมปากของยองแจก็ขยับเสียก่อน

“ไม่เอา ไม่ถามเรื่องนี้แล้วนะ... อ๊า... แด อ๊ะ...” เสียงปฏิเสธขาดหายเพราะคนถูกขอร้องหมดความอดทนตั้งแต่เห็นแพขนตานั่นช้อนมามอง ผมจับขาของยองแจข้างหนึ่งขึ้นพาดเอวพร้อมกับส่งนิ้วยาวไปเบิกทางให้รอรับสิ่งที่ยาวกว่า

ยองแจจิกนิ้วเข้ากับไหล่ของผมเมื่อนิ้วที่ส่งเข้าไปเริ่มเพิ่มจำนวนพร้อมขยับไล้วน เข้าออกเร็วมากขึ้น เมื่อเห็นว่าพร้อมแล้วผมจึงแทรกกายเข้าไป

“อ่าห์... ยองแจ...นาย...” ผมกระซิบเสียงแหบพร่าหลังจากที่เข้าไปได้เพียงแค่ครึ่งทางก็ต้องหยุดชะงักเพราะความคับแน่น ผมใช้มือด้านหนึ่งประคองยองแจไว้ก่อนที่อีกข้างจะส่งมาสร้างความเพลิดเพลินให้อีกคนที่ด้านหน้าจนผมแทรกเข้าไปได้หมด

“อื้อ...แด... ฉัน... อ๊า...” เสียงครางไม่ได้ศัพท์ดังขึ้นอีกหลายครั้งเมื่ออะไรหลายๆ อย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง ยองแจจิกเล็บลงที่ไหล่ผม ใบหน้าหวานแหงนขึ้นกอบโกยลมหายใจให้ความหวาดเสียวจากแรงกระแทกด้านล่าง ก่อนจะกรีดร้องเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อทุกสิ่งอย่างสิ้นสุดลง

กลับไปอ่านต่อที่ http://writer.dek-d.com/jan_hikaru/writer/viewlongc.php?id=1022506&chapter=9

Lovely Roommate :: Room 07 - Nc 15-17

มือที่เคยจะผลักอีกคนออกกลายเป็นกำขยำเสื้อตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ จูบวาบหวามกว่าครั้งแรกป้อนมาให้อีกครั้ง แดฮยอนละริมฝีปากออกให้ผมหายใจก่อนที่เจ้าตัวจะจัดการเล็มริมฝีปากบนและล่างของผมอย่างเพลิดเพลิน

คนตรงหน้าประกบริมฝีปากเข้ามาอีกครั้ง ผมเปิดปากรับพร้อมกับขยับองศาการเอียงของหัวให้เข้าที่ มือจิกกำเข้าที่เสื้อตามระดับความหวาดเสียวที่เกิดขึ้นในท้อง แดฮยอนกวาดไปทั่วโพรงปากของผมอย่างไม่รู้จักเบื่อ

และไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ลิ้นของผมเริ่มขยับสอดประสานเข้าไปเป็นจังหวะเดียวกันกับเขา

หัวสมองผมเริ่มสับสนกับการกระทำของตัวเองอีกครั้ง รู้ตัวอีกทีหลังของผมที่เคยพิงหัวเตียงก็สัมผัสกับเตียงนอนนุ่ม มือแดฮยอนที่เคยยันกำแพงก็เปลี่ยนมากดบริเวณไหล่ของผมทั้งสองข้างให้จมลงไปกับเตียงแทน

“อย่ามองด้วยสายตาแบบนั้น ถ้าไม่อยากให้เรื่องมันเลยเถิดไปมากกว่านี้...” แดฮยอนพูดเสียงเบา หัวสมองผมราวกับหยุดสั่งการอยู่แค่นั้น ผมไม่สามารถโต้ตอบคำพูดที่เขาพูดออกมาได้ ทำได้เพียงแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากที่กำลังแห้งผากของตัวเองเท่านั้น

แดฮยอนกลืนน้ำลายลงคอ

“ถ...ถ้านายยังไม่หยุดยั่ว ไม่ห้ามฉันแบบนี้...”

“...” ผมยังคงเงียบต่อไป จนกระทั่งแดฮยอนทาบทับลงมาทั้งร่าง เสียงแหบพร่ากระซิบที่ใบหู

“ฉันจะไม่ทนอีกต่อไปแล้วนะยองแจ...”

สิ้นเสียง เจ้าตัวก็แลบลิ้นออกมาไล้เลียบริเวณใบหูของผมอย่างแผ่วเบา เรียกเสียงคราวแผ่วจากปากผมที่ไม่รู้ว่าออกไปได้อย่างไรอย่างง่ายดาย

ผ้าห่มถูกเลิกขึ้นเพื่อให้ร่างกายของเรามีเพียงเสื้อผ้าเท่านั้นที่ขวางกั้นเอาไว้ แดฮยอนเปลี่ยนเป้าหมายจากริมหูเป็นซอกคอของผม เจ้าตัวเอาลิ้นเลียก่อนจะขบกัดเบาๆ ผมเอียงคอรับสัมผัสนั้นตามสัญชาติญาณ

มือหนาเริ่มล่วงเข้าไปในเสื้อ ลูบไล้แผ่วเบาก่อนจะมาหยุดลงอยู่ที่ตุ่มไตสองข้างของหน้าอก แดฮยอนจะขยี้มันเล่นอย่างเมามันโดยที่ปากก็ยังคงกัดทำรอยบริเวณคอและไหล่ของผมอย่างต่อเนื่อง

“แฮ่กๆ...” ผมหอบหายใจเสียงดังเมื่อเสื้อที่เพิ่งจะใส่ได้ไม่นานถูกถอดออกจากตัว ริมฝีปากร้อนย้ายตำแหน่งไปครอบครองส่วนกลางของหน้าอกผมจนลมหายใจเริ่มติดขัด แดฮยอนละริมฝีปากออกจากมันก่อนจะเลื่อนขึ้นมาประกบปิดปากผมไว้แทน

“อื้อ...” มือใหญ่ไล้วนบริเวณหน้าท้องจนผมต้องหดเกร็งด้วยความหวาดเสียวก่อนที่มันจะเลื่อนลงไปลูกคลำบริเวณใต้กางเกง

ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สติที่มีอยู่น้อยนิดฉุดตัวเองขึ้นมาจากรสจูบอ่อนหวานนั้น สั่งตัวเองให้ขัดขืนก่อนที่อะไรๆ มันจะไปไกลกว่านี้ แต่แล้วสมองของผมก็กลับมาว่างเปล่าอีกครั้งเมื่อสัมผัสจากมือของอีกคนกอบกุมส่วนอ่อนไหวของตนเองไว้

คนตรงหน้าละริมฝีปากออก สูดดมความหอมไล่จากซอกคอ ลาดไหล่ หน้าออก ท้องน้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะกระชากเอากางเกงที่ผมใส่อยู่ออกจนหมดทุดชั้น

“ห...หยุดนะแดฮยอน อ๊า~~~” เสียงร้องห้ามกลายเป็นคราวด้วยความหวาดเสียงจนผมเอามือตะครุบปิดปากตัวเองแทบไม่ทันเมื่อความอุ่นร้อนของโพรงปากเข้าครอบครองที่ปลายยอดของความอ่อนไหว มือหนากอบกุมริเวณฐานก่อนที่ลิ้นของเจ้าตัวจะไล้เลียไปทั่วแท่งร้อนนั้น

“ท...ทำไมนายถึง อ๊ะ ...”

“สัญชาติญาณน่ะ ยองแจ” เสียงอีกคนตอบกลับคำถามที่ผมถามไม่จบ ผมเอามือไปจิกเข้าที่ผมของอีกคนที่ยังสาละวนกับช่วงล่างของผมไม่ไปไหน ลิ้นร้อนตวัดเลียเร็วพอๆ กับจังหวะการรูดขึ้นลงของมือ ริมฝีปากดูดดุนจนเกิดเสียงดัง

“อ๊ะ... จ... จะไม่ไหวแล้ว อ๊า” ผมบอกเสียงสั่น แดฮยอนขยับเร็วขึ้นก่อนที่ความอดทนของผมจะมาถึงปลายทาง ผมหรี่ตามองอีกคนที่ไล้เลียเก็บมันเข้าปากของตัวเองจนหมดแล้วก็ต้องเอามือปิดหน้าด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก เมื่อสติเหมือนจะกลับมาอีกครั้ง

ผม... ทำอะไรลงไป...


ต่อค่ะ****************

“จะ...ไปไหน” เสียงของคนที่เพิ่งปลดปล่อยถามมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เมื่อเห็นผมลุกขึ้นหันหลังทำท่าจะเดินจากไป

หยุดครับ อย่าเพิ่งด่าผมกัน

ผมแค่จะไปจัดการกับไอ้ความปวดหนึบที่บริเวณช่วงล่างของตัวเอง

ผมไม่ตอบอะไร แต่ไม่ทันที่จะได้ก้าวหนีไปหาที่เงียบสงบของตัวเองผมก็สัมผัสได้ถึงแรงกระตุกที่ข้อมือของคนด้านหลัง

“ปล่อยเถอะยองแจ” ผมตอบเสียงแหบพร่า เพียงแค่สัมผัสเบาๆ ของคนข้างหลังก็ทำให้ผมรู้สึกร้อนวูบไปทั่วตัว

“ไปไหน?”

“ไปจัดการตัวเอง” ผมตอบพร้อมกับสะบัดตัวแล้วออกก้าวเดิน แต่ก็ไม่ทันร่างบางที่เดินอ้อมมาดักหน้าผมอย่างรู้ทัน เดิมอ้อมมาดัก...

ด้วยร่างที่เปลือยเปล่า

แถมยังเต็มไปด้วยร่องรอยรักจากผม

พร้อมใบหน้าที่แดงก่ำ ดวงตาหวานเยิ้มนั่น...

“ฉัน...” เสียงยองแจเอ่ยแผ่วเบาจนผมไม่ได้ยิน แต่ก่อนที่จะได้ถามว่าอะไร ยองแจก็ทำในสิ่งที่ผมไม่คาดคิดว่ามันจะเกิด

เจ้าตัวก้มลงคุกเข่าก่อนจะปลดเข็มขัดผมออกแล้วกระชากกางเกงของผมลงจนมันไปกองอยู่ที่ปลายเท้า แดฮยอนน้อยที่พร้อมใช้งานตั้งแต่เมื่อกี้เด้งออกมาชี้หน้าคนตรงหน้า ยองแจยกมือขึ้นมาลูบไล้มันอย่างแผ่วเบาก่อนจะแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากของตัวเอง

แล้วเริ่มไล้เลียของผมตั้งแต่ส่วนฐานมาถึงปลายอย่างช้า

ท่าทางที่ดูเงอะงะราวกับกำลังเลียไอติมเล่นของยองแจ บวกกับฟันที่ครูดของผมอย่างไม่ได้ตั้งใจนั่นยิ่งทำให้อารมณ์ดิบของผมปะทุสูงขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย เสียงแหบพร่าถูกเปล่งออกมาจากลำคอ และเหมือนยองแจจะรู้จึงใช้ฟันขบกัดไปทั่วๆ อย่างแผ่วเบา

นั่นทำให้ความอดทนของผมเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด

ผมจับยองแจให้ละริมฝีปากออกก่อนจะจับเจ้าตัวไปนอนลงที่เตียงโดยมีร่างของผมทาบทับตามไปติดๆ กายขาวที่อยู่ตรงหน้าผมกำลังบิดน้อยๆ เมื่อผมลูบไล้ไปทั่วร่างกายของเขา ผมขบกัดสร้างร่องรอยความเป็นเจ้าของไปทั่วทั้งลำคอและแผ่นอกนั่น ใช้มือข้างหนึ่งปลุกอารมณ์ร่างบางที่อยู่ด้านล่างให้กลับมาแข็งขืนอีกครั้ง ในขณะที่มืออีกข้างก็สอดเข้าไปด้านหลัง ขยำก้อนเนื้อนุ่มนิ่มนั่นอย่างมันมือ

“อ๊า... แด...ฮยอน...” คนใต้ร่างหลับตา จิกมือลงไปที่เตียง กรีดร้องเป็นชื่อผมสุดเสียงเมื่อนิ้วแรกของผมแทรกผ่านเข้าไปในช่องทางที่ไม่เคยผ่านอะไรมาก่อน

ผมไล้นิ้ววนอย่างเชื่องช้า ขยับเข้าออกและกดย้ำไปที่ผนังโดยรอบก่อนจะแทรกนิ้วเข้าไปอีกนิ้ว ยองแจร้องเสียงดัง เงยหน้าขึ้นจนเห็นลำคอที่เต็มไปด้วยรอยแดงจากผม

“จ...เจ็บนะ” เสียงร้องแผ่วเบาดังขึ้นเหนือศีรษะของผม ผมละสายตาจากช่วงล่างของคนตรงหน้าขึ้นไปมอง ยองแจกำลังหลับตาแน่น ปลายตามีหยาดน้ำตาไหลออกมาเล็กน้อย  ผมจึงขยับตัวขึ้นไปจูบซับน้ำตานั้นก่อนจะกระซิบไปที่ข้างหู พร้อมๆ กับที่นิ้วที่สามแทรกเข้าไป

“เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว...นะครับ” พูดพลางขบกัดที่ใบหูพอเรียกเสียงคราวหวิวด้วยความเสียวซ่าน ยองแจขยับมือมาจิกที่ไหล่ผมแทนเตียงนอน ขยับตัวตามจังหวะการขยับนิ้วเข้าออกของผม

“อ๊ะ!” เสียงหวีดร้องดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเจ้าตัวพบว่าขาของตัวเองถูกแยกออกแล้วจับมันพาดเข้ากับไหล่ของผม ผมกดจูบลงไปที่ขมับคนใต้ร่างก่อนจะค่อยๆ จ่อแก่นกายที่ขยายตัวจนเต็มที่เข้ากับช่องทางที่ได้รับการเบิกทางไว้ก่อนหน้า แล้วค่อยๆ แทรกเข้าไป

“อ๊าาาา ด...แดฮยอน จ...เจ็บ อื้อออ...” เสียงร้องถูกปิดลงด้วยการทาบทับริมฝีปากจากผมด้วยหวังว่าจะช่วยให้อีกคนลืมนึกเรื่องความเจ็บปวดไปได้บ้าง ลิ้นเล็กจูบตอบกลับมา ผมแช่กายนิ่งไว้อย่างนั้นสักพักก่อนจะเริ่มขยับเข้าออก

“อ่าห์ ยองแจ” ผมส่งเสียงออกมาบ้าง ความอึดอัดและการตอดรัดทุกครั้งที่มีการขยับทำให้ผมแทบคลั่ง ยองแจจิกเล็บเข้ากับไหล่และแผ่นหลังของผมแน่น ขยับลำตัวขึ้นมาแนบชิดกับผมมากขึ้น

ก้มลงมองคนใต้ร่างแล้วก็อดไม่ได้ที่จะขยับจังหวะให้รุนแรงมากขึ้น ใบหน้าขาวนวลกำลังขึ้นสีแดงจัดที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแรงอารมณ์หรือพิษไข้ที่กำลังจะกลับมาเล่นงาน ดวงตารีที่มีน้ำตาคลอหน่วยช้อนขึ้นมามองผม ริมฝีปากบวมแดงเพราะผ่านการจูบมาหลายรอบถูกเลียด้วยลิ้นชมพู คราบน้ำหวานไหลออกมาจากมุมปากเล็กน้อย

“นาย... อย่าไปทำหน้าแบบนี้กับใครเชียวนะ” ผมสั่งพร้อมกับเร่งจังหวะขึ้นอีก ยองแจคงไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นในเวลานี้ เจ้าตัวโอบหลังผม ครางไม่ได้ศัพท์ แนบกายชิดจนท้องน้อยของผมเสียดสีกับยองแจน้อยอย่างชัดเจน

“อ๊ะ แด... ร...แรงอีก” เสียงอีกคนครางเร่งเป็นครั้งสุดท้าย ผมยกยิ้มมุมปากก่อนจะจัดให้ตามคำขอ เสียงกรีดร้องด้วยความสุขสมดังทั่วห้องเมื่อต่างคนต่างมาถึงปลายทางฝั่งฝัน ผมกดแช่กายอยู่ภายในอีกตัวอีกคนสักพัก ช่องทางของคนด้านล่างยังคงตอดรัดไม่เลิก หากไม่ติดตรงที่ว่าเจ้าตัวไม่สบายอยู่ล่ะก็...

คืนนี้คงได้ต่ออีกสักยกสองยก...

กลับไปอ่านต่อได้ที่ http://my.dek-d.com/jan_hikaru/story/viewlongc.php?id=1022506&chapter=8