Lovely Roommate :: Room 08 - The Truth [NC17]

ได้เวลาซักฟอกคนหนีไปค้างที่อื่นแบบทุกซอกทุกมุมแล้ว...

ผมยิ้มมุมปาก พอจนได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวไหลจึงลุกออกจากเตียง เดินไปคว้าเอาเสื้อผ้าใส่นอนของตัวเองแล้วย่องไปหยุดอยู่ที่ประตูห้องน้ำ

ยองแจไม่ล็อคประตู...

ผมยิ้มกริ่มก่อนจะค่อยๆ เปิดประตูห้องน้ำเข้าไป ภาพแรกที่ปรากฏสู่สายตาก็เรียกเลือดจากผมได้ไม่ยาก ถึงแม้เจ้าตัวจะไม่ได้ล็อคประตูห้องน้ำแต่ก็ยังดีที่ดึงม่านมากั้นเวลาอาบ ไม่อย่างนั้นเลือดกำเดาผมต้องพุ่งกระฉุดอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่เห็นเป็นเงาลางๆ แบบนี้ก็เซ็กซี่ไม่ใช่เล่น...

ผมรีบหันหน้าหนีก่อนจะย่องเข้าไปในห้องน้ำพร้อมล็อคประตูให้คนขี้ลืมเรียบร้อย ยองแจไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าผมเข้ามาอยู่ในห้องน้ำแล้วเรียบร้อย ผมพาดเสื้อผ้าตัวเองไว้ใกล้ๆ ชุดของยองแจก่อนจะถอดที่ใส่อยู่ตอนนี้ทิ้งแล้วก้าวเดินไปยังทิศที่คนขี้ลืมอาบน้ำอยู่

พรึบ!

“เห้ย!!!” ยองแจหันหลังมามองพร้อมกับร้องด้วยความตกใจที่ผมแหวกม่านเข้าไปยืนด้วย เจ้าตัวเบิกตากว้างก่อนจะรีบม้วนตัวเองเข้ากับม่านเพื่อปิดบังร่างกาย

...ที่ผมเห็นหมดไปแล้วเมื่อกี้

“เข้ามาทำไมห๊ะ!!!” ยองแจตะโกนลั่นห้องน้ำ มองกลั้นขำมองแก้มอีกคนที่เริ่มขึ้นสี

“ก็จะอาบน้ำไง” สิ้นเสียงคำตอบจากผมในห้องน้ำก็เงียบลงชั่วขณะ ผมมองดูไหล่ลาดที่โผล่พ้นผ้าม่านออกมาแล้วก็ต้องลอบกลืนน้ำลาย ไหล่มนขาวที่มีหยดน้ำเกาะพราวอยู่พร้อมกับคราบสบู่เล็กน้อย ไหนจะแก้มแดงๆ แล้วก็กลิ่นสบู่หอมฟุ้งทั่วห้องน้ำนี่อีก...

“เออ อาบไปเลย ฉันอาบเสร็จแล้ว” ยองแจพูดทำลายความเงียบพร้อมกับเอื้อมมือมาปิดฝักบัวที่เปิดน้ำไหลคาอยู่อย่างนั้น ผมอาศัยจังหวะที่เจ้าตัวยื่นมือออกมาดึงแขนจนคนที่ไม่ทันตั้งตัวเสียหลักหลุดออกจากม่านมาสู่อ้อมกอดผมอย่างง่ายดาย

“แดฮยอน!!!” ยองแจเหวเสียงดัง

“อาบเสร็จอะไร สบู่ลื่นเต็มตัว” ผมพูดก่อนจะจับอีกคนหันหลัง ผลักเข้าสู่ส่ายน้ำที่ผมเอื้อมมือไปเปิดให้มันไหลอีกรอบ

“อาบเองได้โว้ย!” ยองแจยังไม่หยุดโวยวาย แต่ผมไม่สน เจ้าตัวดิ้นนิดหน่อยแต่มีหรือที่จะสู้แรงผมได้ ผมจัดการล็อคยองแจไว้แน่นก่อนจะทาบตัวไปด้านหลัง เอาคางเกยไว้ที่ไหล่พร้อมกับเอื้อมมือไปด้านหน้า ลูบไล้ไปทั่วผิวนุ่มนั้นอย่างแผ่วเบา

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันช่วย”

ได้เวลาซักฟอกทุกซอกทุกมุมแล้วล่ะ...

“อ... อาบอย่างเดียวนะแดฮยอน” ยองแจพูดเสียงเบาเมื่อเห็นว่าขัดขืนไปผมก็ไม่มีทางปล่อยตัวเจ้าตัวแน่ๆ เจ้าตัวกัดริมฝีปากราวกับต้องการจะกลั้นเสียงไม่ให้เล็ดรอดออกมาเมื่อผมเอามือไปลูบผ่านยอดอกของจ้าตัวเข้า

“ไม่รู้สิยองแจ...” ผมตอบเสียงกวนก่อนจะขยับไปงับหูคนที่อยู่ตรงหน้า มือทั้งสองข้างก็เริ่มบีบไล้ตุ่มไตนั้นอย่างมันมือ

“อ๊ะ...” เสียงยองแจหลุดออกมาเล็กน้อย เจ้าตัวเอามือข้างหนึ่งออกมายันกำแพงไว้ เสียงหอบหายใจเริ่มดังขึ้นเมื่อผมละมือข้างหนึ่งจากยอดอกมาไล้วนที่หน้าท้องของยองแจแทน

“ตกลงว่าเมื่อวานนายไปค้างที่คอนโดจงฮุนมางั้นสิ” ผมถามเสียงเรียบ ขยับริมฝีปากของตัวเองไปขบเม้มสร้างรอยที่ซอกคอหวานและไหล่ลาด ยองแจเอียงคอรับสัมผัสนั้น

“อื้อ...”

“มันทำอะไรรึเปล่า” ผมถามต่อ มือขยับไล่ลงไปด้านล่างสัมผัสกับกึ่งกลางลำตัวของอีกคน เอานิ้วไปสะกิดที่ส่วนปลายก่อนจะกอบกุมมันไว้แล้วเริ่มรูดขึ้นลงอย่างเชื่องช้า

“จะ...อ๊ะ...บ้ารึไง...ใครเขาจะไปหื่น...อ๊า... เหมือนนายล่ะ” เสียงยองแจครางสลับตอบคำถามผมอย่างกระท่อนกระแท่นเรียกรอยยิ้มจากผมได้ไม่ยาก เจ้าตัวตอบพลางแหงนหน้าทิ้งศีรษะลงบนไหล่ของผม สะโพกนุ่มเสียดสีส่วนแข็งขืนของผมไปมาจนผมต้องขบกัดติ่งหูของอีกคนระบายความวาบหวิว

“หื่นแล้วชอบไหมล่ะ” ผมถามกลับเสียงแหบพร่าตามแรงอารมณ์ที่เพิ่มมากขึ้น คนที่กำชับให้ผมอาบน้ำเพียงแค่อย่างเดียวกลับพลิกตัวหันมาเผชิญหน้าผมด้วยความรวดเร็ว

“อย่ามามั่วนะ ใครมัน...อื้อ...” เสียงยองแจขาดหายไปทันทีที่ผมตรงเข้าปิดปากคนช่างเถียง ยองแจเม้มริมฝีปากแน่นแต่มีหรือที่จะกั้นผมได้ ผมจัดการดันอีกคนจนหลังชิดกำแพงทั้งๆ ที่สายน้ำยังพาดผ่านตัวเราทั้งคู่อยู่อย่างนั้น ก่อนที่มือทั้งสองข้างจะลงไปกอบกุมด้านล่างของคนตรงหน้า ทำหน้าที่ของมันจนคนปากแข็งต้องเบิกตากว้าง

และผมก็อาศัยจังหวะนั้นแทรกลิ้นเข้าไปกวาดเอาความหอมหวานภายใน

ไม่ปฏิเสธว่าผมเสพติดรสจูบของยองแจ เจ้าตัวเอามือทั้งสองข้างมาคล้องคอผมเพื่อพยุงตัวเองไว้ไม่ให้ไถลไปตามกำแพงด้านหลัง ก่อนจะหอบหายใจแข่งกับเสียงน้ำไหลกระทบพื้นจนดังก้องห้องน้ำ ยองแจก้มหน้าลงต่ำแต่ก็เห็นได้ชัดว่าแก้มขาวๆ นั่นขึ้นสีมากแค่ไหน ผมเอามือออกจากช่วงล่างของอีกคนปล่อยให้อารมณ์ที่ถูกปลุกค้างไว้อย่างนั้นก่อนจะซักต่อ

“ตกลงนายโกรธฉันเรื่องอะไร...”

“...” เหมือนลมหายใจสะดุด ยองแจยังคงไม่ตอบคำถามนั้น และการที่เจ้าตัวไม่ตอบแปลว่าต้องมีเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับผมเกิดขึ้นจริงๆ

“ยองแจ...” ผมเรียกคนตรงหน้าซ้ำ ยองแจช้อนตาขึ้นมอง แพขนตาที่เต็มด้วยหยดน้ำจากฝักบัวปกคลุมอยู่ ตากลมใสออกแนวฉ่ำเยิ้ม และก่อนที่ผมจะปิดปากคนตรงหน้าอีกครั้ง มุมปากของยองแจก็ขยับเสียก่อน

“ไม่เอา ไม่ถามเรื่องนี้แล้วนะ... อ๊า... แด อ๊ะ...” เสียงปฏิเสธขาดหายเพราะคนถูกขอร้องหมดความอดทนตั้งแต่เห็นแพขนตานั่นช้อนมามอง ผมจับขาของยองแจข้างหนึ่งขึ้นพาดเอวพร้อมกับส่งนิ้วยาวไปเบิกทางให้รอรับสิ่งที่ยาวกว่า

ยองแจจิกนิ้วเข้ากับไหล่ของผมเมื่อนิ้วที่ส่งเข้าไปเริ่มเพิ่มจำนวนพร้อมขยับไล้วน เข้าออกเร็วมากขึ้น เมื่อเห็นว่าพร้อมแล้วผมจึงแทรกกายเข้าไป

“อ่าห์... ยองแจ...นาย...” ผมกระซิบเสียงแหบพร่าหลังจากที่เข้าไปได้เพียงแค่ครึ่งทางก็ต้องหยุดชะงักเพราะความคับแน่น ผมใช้มือด้านหนึ่งประคองยองแจไว้ก่อนที่อีกข้างจะส่งมาสร้างความเพลิดเพลินให้อีกคนที่ด้านหน้าจนผมแทรกเข้าไปได้หมด

“อื้อ...แด... ฉัน... อ๊า...” เสียงครางไม่ได้ศัพท์ดังขึ้นอีกหลายครั้งเมื่ออะไรหลายๆ อย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง ยองแจจิกเล็บลงที่ไหล่ผม ใบหน้าหวานแหงนขึ้นกอบโกยลมหายใจให้ความหวาดเสียวจากแรงกระแทกด้านล่าง ก่อนจะกรีดร้องเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อทุกสิ่งอย่างสิ้นสุดลง

กลับไปอ่านต่อที่ http://writer.dek-d.com/jan_hikaru/writer/viewlongc.php?id=1022506&chapter=9